Δεν είχα κατασταλαγμένη άποψη ώς πρόσφατα ακόμη. Κάποιες στιγμές σκεφτόμουν οτι το παν είναι η χημεία των καλεσμένων μεταξύ τους, ο τόνος που δίνεται απο το ίδιο το ζευγάρι, και πως τελικά ό,τι μουσική και να παίζει, αν το κλίμα ειναι θετικό, θα το διασκεδάσεις. Εντάξει, βαριά ρεμπέτικα, αργόσυρτα κλασσικά λαϊκά, ή μπουζουκοτράγουδα, πρίν ακόμα τελειώσεις το φαγητό σου, πρίν προλάβεις να γνωρίσεις τους ομοτράπεζους, δεν είναι και ο,τι καλύτερο. Η ακόμα, εναλλαγές ύφους πολύ απότομες, του στύλ “μωρό μου φάλτσο” απο τα αθάνατα 80′s και αμέσως μετά μια σειρά απο καλαματιανούς, ρισκάρει να μπερδέψει την ατμόσφαιρα. Ακόμη, πίστευα οτι το κέφι και το καλό κλίμα ευνοείται όταν ο χώρος δεν είναι ψυχρός και αχανής αλλά μαζεμένος και με ζεστή ατμόσφαιρα.
Όλα τα παραπάνω φυσικά ισχύουν, αλλά μάλλον μόνα τους δεν αρκούν για να τραβήξει σε μάκρος η βραδυά : πρόσφατα, στον γάμο της φίλης μας της Γιάννας, είχα καιρό να παρατηρήσω πίστα τόσο γεμάτη, κόσμο τόσο κεφάτο, παρέες χαμογελαστές και έτοιμες για πλάκα και ξεφάντωμα. Το απέδωσα φυσικά στον ηλικιακό μέσο όρο, που ήταν αρκετά χαμηλά, στην μικρή σάλα, στο πολύ καλό κρασί και στο οχι βαρύ φαγητό.
Το απόλυτο μυστικό όμως ήταν τελικά άλλο: ήταν οι ώρες και το μεράκι που είχαν βάλει στην επιλογή της μουσικής, το ίδιο το ζευγάρι και οι πιο κοντινοί φίλοι τους. Αυτό ήταν το ζήτημα που τους απασχόλησε περισσότερο απο όλα τα άλλα γύρω απο την οργάνωση της δεξίωσής τους. Δεν το ανέθεσαν αποκλειστικά σε εναν dj που θα έβαζε μία απο τα ίδια, ένα “play-list γάμων”, αλλά έκατσαν οι ίδιοι και επέλεξαν κομμάτια λίγο-πολύ αναγνωρίσιμα, με ρυθμούς που εναλάσσονταν όμορφα, κομμάτια ικανά να σε κάνουν να λυθείς, και αρκετά που είχαν την προσωπική σφραγίδα του γούστου τους, ώστε και οι ίδιοι να αισθάνονται πραγματικά άνετα για χορό.
Τελικά τα πιο αβίαστα αποτελέσματα, κρύβουν πίσω τους αρκετή σκέψη, σχεδιασμό και το κυριότερο, καλές προθέσεις εξαρχής.
λευκή δαντέλα, με κορδόνι και πέρλες
σουά σοβάζ (soie sauvage) πράσινου χρώματος, με γκρό κορδέλα και χρυσό φυλλαράκι
ιβουάρ ταφτάς με γκρό κορδέλα και χρυσό φυλλαράκι
Τρία νέα, πολύ ξεχωριστά σχέδια είναι αυτά με τον κόμπο. Συμβολικά, το δέσιμό τους δείχνει την ένωση του ζευγαριού σε ένα σφιχτό δεσμό. Αλλιώς, και σε συνέχεια των σκέψεων περί μουσικής, με τις μπομπονιέρες ο στόχος είναι ο ίδιος όπως σε ένα καλό γλέντι: να λυθούν οι “κόμποι” και να ξεχυθεί η χαρά.
